من «پرویز پرستویی» یک روستایی روستایی زاده ام/ هنوز خودم را همان پسرک شرمگین می دانم

چرا باید خاطرات محو و جسته و گریخته پرویز سه ـ چهار ساله در سه ـ چهار سال اول کوچ به تهران را به زحمت و با فشار به ذهن خسته، به یاد بیاورم؟ کودکی هر جا که باشی، کودکی است. جزء ثابتش برای همه و همه جا “معصومیت» است و بعد، چیزهای دیگر. مال من هم معصومیت بود به اضافه محله ای عجیب و غریب و فقر و تلاش طاقت فرسا برای بقا.